co powiedzieć osobie która cię obgaduje
Tak naprawdę toksyczna przyjaciółka to zgorzkniała kobieta, która nie pozwala sobie na samoakceptację. Nie jest skłonna do pomocy, a jeśli cię wspiera to zwykle po to, by poczuć się lepiej. To swoistego rodzaju kompensacja niskiego poczucia własnej wartości. Gdy domyślisz się jej złych intencji, reaguje lękiem, złością i
Gdy ktoś Cię źle traktuje, warto powiedzieć: „proszę na mnie nie krzyczeć” 123RF Bądź pewna swojej wartości. Bądź sobą, uwierz, że wiesz, co dla ciebie dobre. Popatrz w lustro i powiedz: mam prawo wyrażać swoje opinie, potrzeby, czuć to, co czuję, i mówić o tym, pod warunkiem że nie krzywdzę innych. Mam prawo być sobą.
Krótko mówiąc – celem przygotowania mowy jest wspomnienie osoby, która odeszła i przekazanie podziękowań wszystkim przybyłych na uroczystość pogrzebową. To również ostatnia okazja na to, aby móc powiedzieć osobie zmarłej wszystko to, czego nie zdążyliśmy za jej życia.
Można zatem wywnioskować, że najlepszym sposobem jest nieprzejmowanie się tym co mówią inni i postępowanie według własnych widzi mi się. Natomiast nie do końca o to chodzi. W pierwszej kolejności, należy rozróżnić czym jest krytyka konstruktywna od krytyki mającej na celu zranienie drugiej osoby, bądź hejt.
Z tej perspektywy zaleca się, abyś żywił swoją samoocenę, podejmując decyzję o dystansowaniu się. Nacisk, w takiej sytuacji, będzie generował tylko przeciwny efekt niż ten, który chcesz osiągnąć. Jeśli ktoś cię ignoruje i upierasz się, by zwrócić na siebie ich uwagę, prawdopodobnie nie podoba ci się ten pomysł.
Każdy, kto obgaduje kogoś w Sahaja Yodze jest wyjątkowo niebezpieczny, dla nich obu, a szczególnie dla tego, kto to robi. Anybody who talks ill of any people in Sahaja Yoga is really extremely dangerous for both of them, but especially for the person who does it.
perbedaan proses pasca panen antara metode honey dan natural adalah. catalin82/ Pracodawca lub współpracownik się na Ciebie uwziął? Czujesz się zastraszany i osaczony? Masz wrażenie, że jesteś firmowym kozłem ofiarnym? Prawdopodobnie padłeś ofiarą mobbingu. Nieprzyjemna atmosfera w pracy, pomówienia, ciągłe nerwy i stałe poczucie zaszczucia to jedne z najczęstszych oznak mobbingu. Zjawisko to, wciąż mało znane w Polsce, może objawiać się na wiele sposobów. Mobbing – co to jest? Obowiązujące w Polsce przepisy zapewniają prawną ochronę pracownika w konkretnych przypadkach, które mogą być uznane za mobbing. CZYTAJ TAKŻE | Psychoterror w pracy Zgodnie z art. 94 § 2 Kodeksu pracy mobbing oznacza wszelkie działania i zachowania dotyczące pracownika lub skierowane przeciwko niemu, polegające na systematycznym i długotrwałym nękaniu lub zastraszaniu, które wywołują zaniżoną ocenę przydatności zawodowej, poniżaj lub ośmieszają, izolują lub wykluczają go z zespołu współpracowników. Ważne aby pamiętać, że mobbingu można doznać zarówno ze strony pracodawcy – rozumianego jako osoba fizyczna albo jednostka organizacyjna działająca przez osoby nią zarządzające, jak również ze strony przełożonych lub innych zatrudnionych. Nie można też zapominać, że pracodawca jest prawnie zobligowany do przeciwdziałania mobbingowi. Przepisy bardzo szczegółowo określają przesłanki, które muszą być spełnione, by móc mówić o mobbingu: występowanie działań i zachowań dotyczących pracownika lub skierowanych przeciwko niemu;oddziaływania polegają na nękaniu lub zastraszaniu;działania są systematyczne i długotrwałe;celem oddziaływania jest poniżenie lub ośmieszenie pracownika, odizolowanie go od współpracowników lub wyeliminowanie z zespołu;w efekcie prowadzonych działań u pracownika występuje zaniżona ocena przydatności zawodowej, a także poczucie poniżenia czy ośmieszenia albo odizolowanie lub wyeliminowanie go z zespołu współpracowników. Wszystkie wymienione wyżej elementy muszą zaistnieć łącznie – brak któregokolwiek z nich powoduje, że pracownik nie może domagać się roszczeń na podstawie przepisów mówiących o mobbingu. W przepisach nie został określony minimalny okres nękania lub zastraszania pracownika. Także ocena uporczywości i długotrwałości oddziaływania ma charakter zindywidualizowany i jest dokonywana przez sąd pracy na gruncie konkretnego przypadku. Po czym poznać mobbing? Mobbing może przybierać różne formy, a cechujące go zachowania są bardzo zróżnicowane. Zastanawiając się nad tym, czy mamy do czynienia z mobbingiem, należy zwrócić uwagę czy analizowane działania mają negatywny wpływ na: możliwości komunikowania się pracownika (działania takie jak stałe przerywanie wypowiedzi, uporczywe i nieuzasadnione krytykowanie, ustne groźby i pogróżki, poniżające gesty, spojrzenia lub komentarze);stosunki społeczne (w tym unikanie przez przełożonego rozmów, ograniczanie możliwości przedstawienia swojego zdania, ignorowanie);społeczny odbiór nękanej osoby (rozsiewanie plotek, ośmieszanie, sugerowanie choroby psychicznej, zmuszanie do wykonywania prac naruszających godność osobistą);jakość sytuacji życiowej i zawodowej (w tym niedawanie ofierze żadnych zadań do wykonania, odbieranie prac zadanych wcześniej, zlecanie wykonania prac bezsensownych bądź zarzucanie wciąż nowymi pracami, dawanie zadań przerastających możliwości i kompetencje w celu zdyskredytowania pracownika);zdrowie ofiary (np. grożenie przemocą fizyczną, działania o podłożu seksualnym, zmuszanie do wykonywania prac szkodliwych dla zdrowia). Należy podkreślić, że ocena działań lub zachowań, które mogą być uznane za mobbing, powinna w każdym przypadku być dokonywana w sposób niezależny i racjonalny. CZYTAJ TAKŻE | Dyskryminacja w pracy – jak ją udowodnić WAŻNE! Do uznania, że wystąpił mobbing nie wystarczy subiektywne wrażenie pracownika, które nie znajduje potwierdzenia w obiektywnej ocenie sytuacji. Odpowiedzialność pracodawcy wobec ofiary mobbingu Zgodnie z obowiązującymi przepisami pracodawca ponosi odpowiedzialność wobec pracownika, który stał się ofiarą mobbingu, w następujących przypadkach: wystąpienia u pracownika rozstroju zdrowia;rozwiązania przez ofiarę stosunku pracy z powodu mobbingu. Skuteczne dochodzenie roszczeń przez pracownika w obu wymienionych przypadkach możliwe jest praktycznie tylko na drodze sądowej. Wiążące się z tym formalności i koszty, w tym opłacenie wynagrodzenia prawnika, często powstrzymują poszkodowanych przed założeniem sprawy. To na poszkodowanym ciąży obowiązek dowiedzenia zaistnienia mobbingu, czyli przytoczenia faktów potwierdzających zarzuty. Odpowiednimi dowodami mogą być: dokumenty,korespondencja,nagrania rozmów,potwierdzające oskarżenia zeznania świadków. Należy podkreślić, że inni pracownicy tego pracodawcy składający przeciwko niemu zeznania nie mogą być ukarani za poświadczenie prawdy. Dopiero wykazanie przez poszkodowanego okoliczności wskazujących na mobbing powoduje, że to pracodawca ma obowiązek udowodnienia przed sądem bezzasadności stawianych mu zarzutów. Roszczenia pracownika Pracownik, który doznał rozstroju zdrowia w wyniku mobbingu, może dochodzić od pracodawcy odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Musi przy tym wykazać nie tylko fakt pogorszenia zdrowia, ale także to, że jest on następstwem zachowań mobbingowych. Pracownik powinien przygotować odpowiednią dokumentację medyczną, która będzie wskazywała rozstrój zdrowia psychicznego lub fizycznego oraz sposób, w jaki był on leczony. Aby udowodnić wpływ mobbingu na stan zdrowia pomocne będzie przedstawienie i porównanie wyników badań z okresu poprzedzającego bezpośrednio stosowanie mobbingu z wynikami badań już po jego zaistnieniu. Ważnym dowodem mogą być także opinie lekarzy specjalistów, z których pomocy korzystał zastraszany lub nękany pracownik, oraz opinia biegłego sądowego z zakresu medycyny. Należy podkreślić, że pracodawca nie ponosi odpowiedzialności za szkody majątkowe, które pracownik poniósł wskutek rozstroju zdrowia spowodowanego mobbingiem (w szczególności kosztów leczenia, utraty zdolności do zarobkowania i konieczności ewentualnego przekwalifikowania zawodowego czy zmniejszenia się widoków na przyszłość). Odszkodowania za te szkody, z wyjątkiem sytuacji rozwiązania stosunku pracy z powodu mobbingu, można dochodzić przed sądem pracy na podstawie przepisów kodeksu cywilnego (art. 444 Kodeksu cywilnego oraz art. 300 Kodeksu pracy). W przypadku rozwiązania przez pracownika stosunku pracy z powodu mobbingu pokrzywdzony może dochodzić od pracodawcy odszkodowania. Jego wysokość nie może być niższa niż minimalne wynagrodzenie. Górna granica odszkodowania, którego można żądać, nie jest określona i powinna odpowiadać poniesionej szkodzie. CZYTAJ TAKŻE | Mobbing w pracy – jak zdiagnozować i do kogo udać się po pomoc Trzeba pamiętać, że oświadczenie pracownika o rozwiązaniu umowy powinno nastąpić w formie pisemnej z podaniem mobbingu jako przyczyny. Bardzo istotne z punktu dochodzenia przyszłych roszczeń jest to, aby w wypowiedzeniu pracownik wskazał, że był poddawany mobbingowi przez konkretne osoby. Uprawnienie do rozwiązania stosunku pracy z powodu mobbingu ma zastosowanie zarówno do umów zawartych na czas nieokreślony, jak też stosunków terminowych, niezależnie od tego czy dopuszczają to przepisy ogólne. Mobbing uważany jest za jest zdarzenie tak drastyczne, że upoważnia do traktowania konkretnych przepisów Kodeksu pracy (art. 94 § 4) jako stanowiących samodzielną podstawę do rozwiązania stosunku pracy. Przepisy a rynek Doświadczenia rynku pracy pokazują, że w przypadku mobbingu to nie zawsze pracownik jest stroną rozwiązującą stosunek pracy. Mechanizm mobbingu sprawia, że kiedy prześladowany pracownik próbuje się bronić (na przykład reagując agresywnie lub nieadekwatnie do sytuacji), to jego reakcje stają się pretekstem do złożenia mu niekorzystnego wypowiedzenia, w tym rozwiązanie stosunku pracy bez wypowiedzenia z winy pracownika. W takim przypadku pracownik może nie tylko dochodzić roszczeń związanych z bezprawną zmianą treści umowy albo jej rozwiązaniem, ale również podnieść zarzut, że stał się ofiarą mobbingu. Pozwoli mu to na żądanie uznania bezskuteczności wypowiedzenia i przywrócenia do pracy (oraz wypłaty wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy), a także dochodzenie rekompensaty poniesionej szkody w formie uzupełniającego odszkodowania na podstawie art. 94 § 4 Kodeksu pracy. Osoba, która w wyniku mobbingu sama decyduje się na rozwiązanie stosunku pracy, może to uczynić bez wypowiedzenia z powodu dopuszczenia się przez pracodawcę ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków wobec pracownika (na podstawie art. 55 § 1 Kodeksu pracy). W takiej sytuacji pracownikowi przysługuje nie tylko zryczałtowane odszkodowanie z art. 55 § 1 Kodeksu pracy, ale również odszkodowanie uzupełniające (na mocy art. 94 Kodeksu pracy). Pracownik, który decyduje się na spór z pracodawcą i oskarżenie go o mobbing, musi liczyć się z koniecznością wystąpienia na drogę prawną. Dochodzenie swoich praw może być długotrwałe i kosztowne. Sprawdź ogłoszenia: Praca
Komentarze sameQuizy: 74 Najlepszy przyjacielNiestety to prawda ): Odpowiedz Zazdrosna Koleżanka. Szczerze mówiąc jest,to oczywiste.. A czemu? Bo kiedyś zaliczyła wtopę mówiąc mojej BFF pewną ploteczkę. A ona mi powiedziała. 😘♥️ Odpowiedz1 Zazdrosna koleżanka Już to wiedziałam i to dawno Odpowiedz1 Najlepszy przyjaciel! Co??? Odpowiedz Najlepszy przyjacielNie wiem czemu, ale miałam przeczucie ze wyjdzie taki wynik xD chodź, bardziej pasuje jakas zazdrosna koleżanka których mam sporo =.= Odpowiedz1 Zazdrosna koleżankaObgaduje Cię zazdrosna koleżanka! Jest jedna dziewczyna, która przygląda się Tobie i cokolwiek usłyszy, lubi ubarwiać i przekazywać dalej. Jest to największa plotkara w towarzystwie, więc nie martw się – ona każdego tak Odpowiedz1 Siostra i brat. Oboje😁😁😁🤣 Odpowiedz1 Tajemniczy nieznajomy Obgaduje Cię tajemniczy nieznajomy! Jest osoba, której nie znasz osobiście, która z dziwnych powodów postanowiła Cię obserwować. Śledzi Cię na portalach społecznościowych i rozpowiada plotki na Twój temat. Bądź ostrożny! Odpowiedz Tajemniczy nieznajomy Odpowiedz mnie ktoś tajemniczy Odpowiedz
Ostrzeżenie: Historia mówi o napaści na tle seksualnym Może być trudno znaleźć odpowiednie słowa, by pocieszyć ukochaną osobę, która nie został napastowany seksualnie. Chcesz, aby czuli się wspierani, bezpieczni i wolni od osądów, ale nawet osoba mająca najlepsze intencje może się potknąć. Istnieją jednak sposoby na poruszanie się po tych trudnych rozmowach, aby pomóc ocalałym w leczeniu, zwłaszcza teraz bardziej niż kiedykolwiek, aby stworzyć bezpieczną przestrzeń do dzielenia się swoimi historiami. Ale dlaczego niektórzy z nas mają problem ze znalezieniem właściwych rzeczy do powiedzenia? Cóż, psycholog kliniczny i autor Radość ze strachu,Dr Carla Marie Manly, wyjaśnia, że bliscy boją się, że powiedzą coś złego. „Nawet najbardziej życzliwi i dobrze poinformowani ludzie mogą obawiać się powiedzenia czegoś, co będzie szkodliwe lub krzywdzące. Głęboki strach przed „pomyłką” często uniemożliwia ludziom zwracanie się o wsparcie. Ponadto niektórzy ludzie obawiają się, że sprawy takie jak napaść na tle seksualnym są „zbyt prywatne” i martwią się, że pytania lub komentarze będą postrzegane jako inwazyjne lub nieodpowiednie” – mówi dr Manly. Chociaż prowadzenie tego rodzaju rozmów jest niewygodne, ważne jest, aby osoby, które przeżyły, otrzymały przemyślane słowa wsparcia, aby uniknąć pogorszenia traumy. Na przykład Zacznij od wiary Kampania stwierdza na swojej stronie internetowej, że „większość ofiar napaści na tle seksualnym nigdy nie zgłasza przestępstwa organom ścigania, często z powodu odpowiedzi, jakie otrzymują od przyjaciół i członków rodziny… Umiejętność reagowania ma kluczowe znaczenie, ponieważ negatywna reakcja może pogorszyć traumę i stworzyć środowisko, w którym sprawcy nie ponoszą żadnych konsekwencji dla swoich przestępstwa”. Aby lepiej przygotować przemyślane reakcje i wspierać zdrowsze środowisko dla bliskich, którzy zostali napadnięci seksualnie, my związany z dr Manly, aby dowiedzieć się, co ludzie powinni, a czego nie powinni mówić, gdy ktoś decyduje się na otwarcie na ich temat doświadczenie. Pod koniec dnia ważne jest, aby ocaleni czuli się wspierani i pocieszeni przez tych, których kochają. Co powiedzieć osobie, która przeżyła napaść na tle seksualnym: 1. Zaproponuj słuchanie lub wspólne wykonywanie czynności. To może być niesamowicie przerażające dla osoby, która przeżyła napaść na tle seksualnym, aby otworzyć się na swoje doświadczenie, bez względu na to, ile czasu minęło od incydentu. Dlatego tak ważne jest cierpliwe słuchanie i oferowanie spędzenia z nimi czasu, jeśli jest to coś interesującego dla ocalałego. „[Utrzymuj] miły, delikatny kontakt wzrokowy [i] oferuj proste, bezpośrednie słowa wsparcia, takie jak: „Zdaję sobie sprawę z tego, co ci się przydarzyło. Jestem tutaj, jeśli mnie potrzebujesz, czy chcesz porozmawiać, iść na spokojny spacer, czy obejrzeć razem film. Właściwie, jeśli chcesz, żebym teraz z tobą usiadł, mam mnóstwo czasu. Biorąc pod uwagę, że napaść na tle seksualnym jest poważnym naruszeniem granic i często prowadzi do intensywnych uczucia, takie jak wstyd, strach, zakłopotanie, niepokój, zwątpienie, a nawet wstręt do samego siebie, ważne jest, aby uważnie słuchać bez osądzania” – mówi dr. Męski. 2. Poinformuj ich, że szanujesz ich granice. Chociaż możesz założyć, że przytulenie lub lekkie dotknięcie ręki zapewni wsparcie, w rzeczywistości może sprawić, że ukochana osoba poczuje się nieswojo i wywoła negatywne emocje. Najlepiej zachować ostrożność w kontaktach fizycznych, pytając, czy możesz je przytulić i szanując ich życzenia, jeśli wolą tego nie robić. „Po rozmowie — bez względu na to, jak długa lub krótka rozmowa — może się okazać, że stosowne będzie dodanie: „Czy chciałbyś przytulać?' Jest to ważne, ponieważ ofiara napaści na tle seksualnym może zarówno obawiać się, jak i pragnąć uspokajającego kontaktu fizycznego od: kochany. Jeśli dana osoba odmawia uścisku, po prostu powiedz: „Bez zmartwień. Szanuję twoje granice. Jestem tu, kiedy mnie potrzebujesz”. 3. Odzwierciedlaj ich uczucia i doświadczenie. Jeśli nie masz pewności, co powiedzieć ukochanej osobie o jej napaści na tle seksualnym, odzwierciedlenie jej uczuć i doświadczeń może zapewnić wsparcie i pocieszenie. „Jednym z najbezpieczniejszych i najskuteczniejszych sposobów potwierdzania uczuć i doświadczeń ofiary jest po prostu ponowne przedstawienie uczuć lub doświadczeń ofiary własnymi słowami. Ta technika, zwana lustrzanym odbiciem lub słuchaniem refleksyjnym, pozwala ofierze poczuć się wysłuchaną i zrozumianą na bardzo głębokim poziomie” – wyjaśnia dr Manly. Na przykład, po prostu stwierdzając: „Przykro mi, że czujesz się przestraszony i zły. To całkowicie w porządku i zrozumiałe, że czujesz się w ten sposób z powodu [wstaw doświadczenie]”. Może nie czuć, że im pomagasz, ale po prostu potwierdzanie swoich emocji może przejść długą drogę. 4. Udziel wskazówek za pomocą miłych słów wsparcia. Łatwo jest zatrzymać i naprawić wszystko w chwili, gdy usłyszysz, że członek rodziny został napastowany seksualnie. Ale musisz pamiętać, że nie chodzi o ciebie. Chodzi o to, by czuli się tak wspierani i kochani, jak to tylko możliwe – a to oznacza szanowanie ich życzeń, gdy przychodzi do podejmowania kolejnych kroków. „Kiedy członek rodziny [lub bliski] został napastowany seksualnie, ukochana osoba może udzielić wskazówek za pomocą prostych, miłych słów wsparcia. Na przykład ktoś mógłby powiedzieć: „Cieszę się, że mogę znaleźć terapeutę specjalizującego się w leczeniu napaści na tle seksualnym; czy chciałbyś, żebym zdobył dla ciebie kilka imion? lub „Chętnie poprowadzę Cię do lekarza, a nawet umówię się na wizytę. Dobrym pomysłem byłoby wykonanie badania fizykalnego, aby zapewnić sobie dobre samopoczucie” – mówi dr Manly. „Kiedy ktoś oferuje wskazówki, ważne jest, aby nie zmuszać ofiary ani jej nie naciskać”. 5. Sprawdź ich zdrowie psychiczne lub fizyczne. „Dobrym pomysłem jest, aby ofiara była przewodnikiem co do głębi i charakteru dyskusji. Słuchacz może czuć się bezpiecznie, zadając podstawowe, otwarte pytania, takie jak „Jak się śpisz?”. „Jak bezpiecznie” czujesz?' lub „Jak sobie radzisz w świecie lęku?” Podążaj za wskazówkami ofiary, jeśli chodzi o ich poziom komfortu; pozwoli to ofierze otworzyć się z prędkością i głębokością, która nie jest dla nich groźna” – mówi dr Manly. Bez względu na to, ile czasu minęło od ataku, zawsze dobrze jest zadać te pytania ocalałemu. Większość ludzi może zakładać, że wszystko jest w porządku, podczas gdy pokonanie doświadczenia napaści seksualnej może zająć miesiące, a nawet lata. 6. Nie nakładaj na nich żadnej odpowiedzialności. Zadawanie pytań obwiniających ofiarę natychmiast sprawi, że ukochana osoba poczuje się samotna, a nawet może przekonać ją, że napaść była jej winą. „Unikaj wszelkich stwierdzeń, które nakładają odpowiedzialność na ofiarę, takich jak: „Nie powinieneś był wychodzić tak późno”, „Powinieneś było wiedzieć lepiej niż tyle pić” lub „Mówiłem ci, że pójście na to przyjęcie to zły pomysł”. Takie stwierdzenia mają charakter obraźliwy, osądzający i obwiniający; negatywne i krytyczne komentarze są szkodliwe i z pewnością sprawią, że ofiara poczuje się gorzej” – mówi dr Manly. 7. Unikaj porównywania ich doświadczeń z twoimi. Chociaż możesz chcieć podzielić się własnym doświadczeniem lub porównać ich napaść z historią celebryty lub tematem popkultury, najlepiej powstrzymać się od tego. Każde doświadczenie jest wyjątkowe dla każdego ocalałego i nigdy nie powinny być oceniane ani porównywane z czyjąkolwiek historią. „Unikaj mówienia rzeczy takich jak „Wiem, jak się czujesz” lub „Wiem z własnego doświadczenia, przez co przechodzisz”. Takie stwierdzenia stawiają skoncentruj się na mówcy jako „znającym”, zamiast pozwalać ofierze poczuć się wysłuchaną i uprawnioną z powodu swoich wyjątkowych uczuć i doświadczeń”, dr. Męski. Więc co powinieneś powiedzieć zamiast tego? Cóż, według dr Manly, możesz zaoferować: „Słyszałem, że bardzo się boisz”, „Brzmi to tak, jakbyś był teraz niesamowicie niespokojny” lub „Wydaje się że jesteś bardzo zły. Stwierdzenia te tworzą otwartą linię komunikacji, która potwierdza i wspiera drugą osobę, jednocześnie zachęcając do dalszych działań Informacja. Nie jest właściwe porównywanie lub porównywanie doświadczenia ofiary z własnym, doświadczeniem celebryty lub jakiejkolwiek innej osoby”. 8. Nie każ im ukryć ataku. „Ofiara nie będzie czuła się wspierana żadnymi stwierdzeniami, które są agresywne, osądzające lub krytyczne. Najlepszym podejściem jest oferowanie pacjentowi życzliwego wsparcia poprzez słuchanie, a następnie udzielanie jasnych porad dotyczących dostępnego wsparcia. Nigdy nie jest właściwe mówienie ofierze, aby ukryła napaść na tle seksualnym” – mówi. Dr Manly. Zasugerowanie bliskiej osobie ukrycia swojego ataku uniemożliwi jej uzdrowienie i dzielenie się swoimi doświadczeniami z innymi osobami, którym bardzo zależy na niej. Ten rodzaj języka może wywołać wstyd, sprawiając, że uwierzą, że to oni są winni. Zamiast tego możesz zaproponować, że będziesz z nimi, jeśli zdecydują się powiedzieć komuś innemu. To może sprawić, że poczują się mniej samotni, jeśli boją się mówić. 9. Nigdy nie mów im, że powinni to zgłosić. Chociaż możesz założyć, że zrobiłbyś coś innego, gdybyś był w takiej sytuacji, nie oznacza to, że powinieneś narzucać innym swoje opinie. Poinformowanie ukochanej osoby, że powinna zgłosić napaść, sprawi, że poczuje się mniej kontrolowana nad swoją sytuacją osobistą. „Po pierwsze, użycie słowa „powinien” sprawi, że ofiara poczuje się zawstydzona; to samo w sobie jest bardzo szkodliwe. Jeśli ofiara nie zgłosiła nadużycia, najlepszym rozwiązaniem jest powiedzenie: „Czy chcesz zgłosić nadużycie teraz? Czy to pomogłoby ci w jakiś sposób wyzdrowieć? Następnie ważne jest, aby pozycja ofiary była wspierana i szanowana. Jeśli ofiara zdecyduje się nie zgłaszać nadużycia, komentarze oceniające nie są odpowiednie ani pomocne” – mówi dr Manly. Jeśli Ty lub ktoś, kogo znasz, został napastowany seksualnie, sprawdź te organizacje, które mogą udzielić wskazówek—ponieważ nikt nie powinien czuć się samotny. Każdy, kto szuka zasobów, aby porozmawiać o napaści na tle seksualnym, może odwiedzić Infolinia internetowa RAINN lub zadzwoń na infolinię National Sexual Assault Hotline pod numer 800-656-4673.
co powiedzieć osobie która cię obgaduje
