choroba lokomocyjna u 2 latka forum

Choroba lokomocyjna u psa zazwyczaj wzmaga ten lęk. W tej sytuacji można te posiedzieć z nim trochę w samochodzie, bez włączania silnika, dać mu jakiś smakołyk. Kiedy pies polubi już siedzenie w samochodzie, można spróbować zabrać go na krótką przejażdżkę, następnie stopniowo wydłużać czas jazdy. Jego skłonność do Choroba lokomocyjna - przyczyny, objawy, zapobieganie. Choroba lokomocyjna - niewinna nazwa, a potrafi sk. 42-letnia Ukrainka przyjechała do pracy sezonowej w Polsce. Niestety uległa poważnemu wypadkowi. W lubartowskim szpitalu na oddziale ortopedii, leż Zawroty głowy, nadpotliwość, szum w uszach, nudności, a nawet wymioty. Choroba lokomocyjna choć nie jest poważnym zagrożeniem, potrafi skutecznie zepsuć podróż. . Zdecydowanie częściej zauważyć można ją u dzieci (co jest związane z ciągłym rozwojem organizmu), choć i dorośli otoczeni przez telefony komórkowe mogą się jej nabawić tak samo szy Czym jest choroba lokomocyjna? Choroba lokomocyjna, zwana inaczej kinetozą, może wystąpić w każdym wieku. Ujawnia się ona podczas jazdy samochodem czy pociągiem, a także podróży statkiem lub lotu samolotem. Za przyczynę wystąpienia objawów choroby lokomocyjnej uznaje się zakłócenia w odbieraniu bodźców przez różne zmysły. Choroba lokomocyjna (kinetoza) u dzieci to dość częsty problem występujący zwłaszcza w trakcie długich podróży. Przeważnie objawia się ona wymiotami, bólem głowy oraz osłabieniem organizmu podczas jazdy samochodem, czy lotu samolotem. Dolegliwość dotyka osoby w każdym wieku, jednak najczęściej cierpią na nią dzieci od 2. do Nie moge znaleźć odpowiedniego wątku na forum. Mam moją sunie 2 miesiące, a ona ma ok. 4 lat. Prawdopodobnie została wywieziona i porzucona, potem trafiła do schroniska, a potem do mnie. Pierwsze 2 podróże samochodem były bezproblemowe, wręcz entuzjastyczne. Ostatnio wiozłam ją 2x. Była od poczat perbedaan proses pasca panen antara metode honey dan natural adalah. Share Moja Gaja wspaniale znosi podróż samochodem, w ostatnie wakacje przejechała jakieś 700km, oczywiście z przerwami :) zdzichu chyba nie dawałeś nic psu do jedzenia przed podróżą? Jeżeli nie to nie mam pojęcia co mu mogło tak zaszkodzić w czasie jazdy :-? Quote Link to comment Share on other sites Replies 212 Created 20 yr Last Reply 8 yr Top Posters In This Topic 12 10 12 10 Share U mnie z moimi AST było trochę problemu, ale teraz jest wszystko OK. Choroba lokomocyjna prawie zawsze dopadała Kajtka. Po częstych wyjazdach do teściów pies się przyzwyczaił i teraz 500km nie robi na nim wrażenia. Znów Afra nie dawała mi prowadzić auto i sama chciała :lol: :lol: co ram mało nie doprowadziło do kolizji. Szelki załatwiły sprawę, a teraz siedzi grzecznie i już nie chcę prowadzić i pozwala mi to robić ;) Quote Link to comment Share on other sites Share Alsa: Nie wiem czy Zdzichu dawał coś do jedzenie swojemu psiakowi, ale wierz mi, choroba lokomocyjna dopada też psy. Nasza Gaja lubi jeździć autkiem i jeździ zawsze z pustym żołądkiem... a mimo to jeśli odcinek do przejechania jest dłuższym niż około 20 km to zaczyna się ślinić i zaczynają się wymioty. Jak pisałam wcześniej, w jej przypadku aviomarin nie pomaga. Ostatnio jak jechaliśmy z nią około 400 km to dostała Hydroxyzinum. Pomogło. Quote Link to comment Share on other sites Share Moj jest chyba prawdziwym rekordzista. :wink: Ma troche swiata juz pierwsza podroz na Lazurowe Wybrzeze i chrzest bojowy na kretych drogach Alp przeszedl bez podroz to 2400km z poludnia Francji do nie choruje i mam wrazenie ,ze to siedzi z przodu w nogach-niestety mimo duzego kombi nie ma dla niego miejsca w krotkie odleglosci lasu,szczegolnie jak nie ma pasazera obok kierowcy to wtedy jedzie w bagazniku. :P Quote Link to comment Share on other sites 2 months later... Share Witam :D . Wiem ,że temat był juz 100 razy powtarzany ,ale proszę mi poradzić . Za tydzień wyjeżdżam z moim psiaczkiem ( 7m-cy) ,wiem ,że ma chorobę lokomocyjną .Ostatnio lekko go przegłodziłam ale latałam po aucie z woreczkami ( chyba z 6 razy ).Czy mogę mu dać aviomarin i ile ?? a może sa inne leki?? Pozdrawiam pa [Tu nastąpiło połączenie topików :D <-- Mod] Quote Link to comment Share on other sites Share hmmm, nie wiem czy avio marin to dobry pomysł :( :hmmmm: Moja przez pierwsze 4 podróze wymiotowała i śliniła się, a teraz spox!! Nie ślini się, nie wymiotuje, wygląda prze okno!! Może to przejdzie przy twoim psie :D :hand: Quote Link to comment Share on other sites Share najlepiej idz do weta on ci poradzi pozdrawiam Beata :lol: Quote Link to comment Share on other sites 1 year later... Share Co możecie poradzić mi na chorobę lokomocyjną mojej psiny? Głodówka i aviomarin nie skutkuje :shake: Quote Link to comment Share on other sites Share A w jakim wieku jest psiak? U nas na poczatku też był ten problem. Pies czesto wymiotował. Próby z aviomarinem początkowo nie skutkowały z czasem zaczęły przynosić rezultaty. Psa dodatkowo zabieraliśmy często na przejażdżki, stopniowo coraz dłuższe i już dawno problem zniknął. Jeżeli wybieracie się na jednorazową długą podróż mozecie pogadać z wetem i poprosić o środki uspokajajace na drogę (też raz przerabiałam). Quote Link to comment Share on other sites Share Psa ma około 10 miesięcy a podróżujemy dość często. Z naszą starszą suczką nie mieliśmy praktycznie żadnych problemów z transportem. Może nawet jeść w podróży i nic, a mała po 3 minutach wymiotuje :(. Quote Link to comment Share on other sites Share [quote name='alive']Co możecie poradzić mi na chorobę lokomocyjną mojej psiny? Głodówka i aviomarin nie skutkuje :shake:[/quote] woreczki ;) a tak na poważnie..poczekaj chwilę. Naszej w wieku ok. roku przeszło zupełnie (choć nadal jazda samochodem nie jest jej szczególną pasją)..a było dramatycznie :ekmm: ..co kilometr potrafiła wymiotować. I nie pomagało zupełnie nic. Quote Link to comment Share on other sites Share Skoro ma 10 miesięcy to jest szansa na to ze wyrośnie z przestał wymiotować gdzieś koło roku, chociaż jeździl praktycznie co dwa tygodnie na trasie 130 km (w jedną stronę) i spowrotem. Quote Link to comment Share on other sites Share Lepiej zapobiegać niż leczyć. Dlatego też zamiast faszerować psa tabletkami (które np. na mojego kompletnie nie działają) lepiej zainwestować trochę czasu, parówek i benzyny na odczulenie psa na jazdę samochodem. Bo choroba lokomocyjna u psów ma najczęściej charakter czysto psychiczny, a nie fizjologiczny. Bardzo ładnie kwestia odczulania psa opisana jest tu: [url] Autorka tekstu jest właścicielką psa z wyleczoną chorobą lokomocyjną. Ja stosowałam się do jej metody i możemy już jeździć z moim psiurem krótkie dystanse, które niegdyś były nieosiągalne ;) Quote Link to comment Share on other sites Share dzięki! moja starsza suczka jak była mała strasznie bała się jeździć samochodem dlatego przyzwyczajaliśmy ją do tego stopniowo. Najpierw jeździła na kolanach, później koło osoby siedzącej z tyłu aż wrescie sama na tylnej kanapie. Ona wprost uwielbia jeździć!!! Młodszą wzięliśmy 2 miesiące temu ze schroniska i prawdopodobnie ona nigdy samochodami nie jeździła. Póki co podróżuje u mnie albo u męża na kolanach, żebyśmy w razie czego mogli łapać wyskakującą zawartość brzuszka :). Dobrze, że nie jest duża bo trudno byłoby z 20 kg psem jeździć na kolanach :). Być może zrobiliśmy błąd, że na malutkie odcinki często jeździła sama z tyłu... może przez to bardziej się boi? Potrafiła przez 3 minuty kilka razy zwymiotować!!! :( Dodatkowo te krótkie wycieczki były do weterynarza bo wzięliśmy ją ze schroniska strasznie przeziębioną, nie mogliśmy jej doleczyć przez ponad miesiąc, więc bidulka często bywała w lecznicy. Pewnie jej się teraz dodatkowo podróż źle kojarzy. A słyszeliście coś o imbirze? Podobno też jest dobry na chorobę lokomocyjną? pozdrawiam :) Quote Link to comment Share on other sites Share [quote name='alive'] A słyszeliście coś o imbirze? Podobno też jest dobry na chorobę lokomocyjną? pozdrawiam :)[/quote] Jest cos takiego jak cocculine (chyba dobrze piszę nazwę), to środek homeopatyczny..do podawania codziennie nie tylko przed jazdą. Łagodzi objawy choroby lokomocyjnej. My to podawaliśmy przez spory czas Vedze. Czy i na ile pomagało nie wiem. Czy po prostu samo z siebie przeszło i pies, któremu jeszcze w sierpniu wykręcało żołądek i pysk we wszystkie strony i dosłownie nie miała już czym wymiotować (nie karmiona kilkanaście godzin przed jazdą)..we wrześniu dała rade przejechać 500km nad morze, z dwoma tylko postojami bez żadnych problemów (choć zachwytu nie było). Acha..na nią wcześniej nie skutkował także b. silny torecan, podany jej (raz tylko) jak była potrzeba zabrać ją na drugi koniec Polski, bo nie miała z kim zostać w domu. Quote Link to comment Share on other sites Share Mój 10 miesięczny jamnik w czasie podróży nie choruje ale pół drogi piszczy (jechaliśmy ostatnio 350 km). Jest to męczące dla nas i dla niego chyba też. Poza tym pęta się po że jedziemy w trzy osoby to sobie przekazujemy go z rąk do rąk. Czym to piszczenie może być spowodowane? Quote Link to comment Share on other sites Share A co robisz jak piszczy? Głaszczesz, pocieszasz, przemawiasz do niego? Jeśli tak, to odpowiedź jest prosta - chęć zwrócenia na siebie uwagi i wymuszanie zajęcia się nim. Ignoruj piszczenie. Pałęta się? Jest to dla niego i dla was niebezpieczne. Najlepiej jeśli pies ma w samochodzie okreslone miejsce (mój jeździ w nogach pasażera). Może pomyślisz o klatce transportowej? Jeżeli odpowiednio przygotujecie go i zaznajomicie z klatką, to podróż będzie upływała wygodniej - pies będzie sobie leżał w znajomej i lubionej klatce, nie będzie się pałętał po całym aucie i w razie czego jest bezpieczniejszy. Zmęczony pies to dobry pies. Zasada ta w szczególności odnosi się do przypadku konieczności spędzenia jakiegoś czasu w nudnym samochodzie. Jeśli porządnie psa wymęczysz przed podróżą to większą jej część po prostu prześpi. Quote Link to comment Share on other sites Share przerabialam z moja Lady okropna chorobe lokomocyjna..po lekach bylo jeszcze gorzej...tzn bez lekow przejezdzala 15 km tylko strasznie sie sliniac po lekach po 3 km juz wymiotowala. zabralam sie za to od strony psychicznej psiura. pokazalam ze samochodem jezdzi sie do lasu albo na spotkanie z jej ulubionym kolega. krotka jazda samochodem a pozniej duuzo lasu i milo sie czas spedza... tak kilka razy (ojj aldnych kilka razy) a teraz albo wyrosla z tego albo przestala sie bac bo jak widzi samochod i smycz to omal nie wyjdzie ze skory tak sie cieszy. klopoty byly do 14-15 miesiaca .... coraz mniej chorowala ale zdarzalo jej sie ... no a teraz bez problemu przejezdza 300 - 700 km w samochodzie i grzecznie sobie spi cala zadowolona ze gdzies jedziemy. jezeli jezdzilam w 2 osoby to jedna poprostu podkladala psu woreczek zeby nie zabrudzila auta a jak jezdzilam z nia sama wykladalam albo rozerwany duuuzy worek na smieci albo folie malarska , ukladalam w miejscu w ktorym jechal pies tak zeby cala sie na tym znajdowala... bo to pozniej tyko zwinac i wyrzucic a samochod czysty :) powodzenia w walce z choroba ! Quote Link to comment Share on other sites Share [quote name='LeksA']przerabialam z moja Lady okropna chorobe lokomocyjna..po lekach bylo jeszcze gorzej...tzn bez lekow przejezdzala 15 km tylko strasznie sie sliniac po lekach po 3 km juz wymiotowala. zabralam sie za to od strony psychicznej psiura. pokazalam ze samochodem jezdzi sie do lasu albo na spotkanie z jej ulubionym kolega. krotka jazda samochodem a pozniej duuzo lasu i milo sie czas spedza... tak kilka razy (ojj aldnych kilka razy) a teraz albo wyrosla z tego albo przestala sie bac bo jak widzi samochod i smycz to omal nie wyjdzie ze skory tak sie cieszy. klopoty byly do 14-15 miesiaca .... coraz mniej chorowala ale zdarzalo jej sie ... no a teraz bez problemu przejezdza 300 - 700 km w samochodzie i grzecznie sobie spi cala zadowolona ze gdzies jedziemy. [/quote] a sama wsiada do auta? :roll: Bo u nas jedyny problem, który pozostał to wsiadanie (i trochę kapanie z pyska zanim wsiądzie i na początku jazdy, ale na to nie zwracam właściwie uwagi już). Nie łatwo jest wsadzić 30kg psa zapierającego się wszelkimi możliwymi łapami. Dodam, że jeździmy głównie na spacery na pola i ma za wzór drugiego psa który jest pod tym względem bezproblemowy i "wsiada" nawet przez szybę do połowy uchyloną :-o . Parę razy "udało" jej się samej..trwało to z 10 minut (z roztrzęsionymi łapami). Jak się zrobi bardziej ciepło to chyba poćwiczę z nią przed domem z zaparkowanym autem..ale czy cos z tego będzie nie wiem :shake: Quote Link to comment Share on other sites Share Ja niestety mam spory problem z chorobą lokomocyjną u psiura :shake: Przez to w ogóle nie mogę z nim jeździć autobusem, pociągiem, czy nawet taksówką, co bardzo utrudnia mi życie biorąc pod uwagę to ze jestem "nieletnia" i nie mam prawa jazdy. I to w dodatku na pewno nie ma tu podłoża psychicznego - Smyk jak widzi samochod (nasz) to omal ze skóry nie wychodzi, byle tylko do niego wsiąść :evil_lol: Bardzo się cieszy, jak gdzieś jedziemy, ALE...No właśnie, ślini sie od poczatku jazdy, wymiotuje gdzies tak po 20 min (w zależności od pogody, zima czasem zdarza mu sie nawet na dłuższych trasach wytrzymac bez wymiotów). I co tu z takim fantem zrobic? Szczerze mówiąc, to troche boje sie mu jakies leki podawac - wetka powiedziala ze mozna jakies ziołowe dla ludzi, ale ja nie wiem zbytnio co dokładnie :roll: Quote Link to comment Share on other sites Share Ja miałam straszne klopoty z jazdami w samochodzie :roll: :roll: , teraz wszystko jak reką odjąl, Nugat praktycznie w maju bedzie mial 2 lata do 12 miesiaca przezywaliśmy koszmar.. zauwazyłam kiedy akurat zblizał sie ten moment strasznie sie slinil od razy pysk w recznik i dawaj, naszczescie podróze pod wielkim stresem sie skonczyły odkad kupiłąm normalna przyuprawe imbir sproszkowany dostał to z odrobina serdka lub twarożku przed podróżą, nie dawałam posiłków przed jaada samochodem i przeszło tylko po podoaniu imbiru odczekalismy godzinke i jestem swidkeim ze moemntalnie przechodzi pozdrawiam chili i czuszke :) A przypomnialo mi sie jeszcze ze jak jechalismy do Austrii na 13 godzinna podróz dalam mu Presen taki lek uspakający dla ludzi ale nie otumanial pol tabletki i pojechalismy, cala drogę przespal ale byl swiadomy nie otumaniony polecam :roll: :cool3: :cool3: Quote Link to comment Share on other sites Share Hej Nugatowa :). Jadąc kilka dni temu w góry po raz kolejny spróbowałam aviomarinu i po raz kolejny kompletnie nic nie dał. Za tydzień znów wyjeżdżamy, więc teraz wypróbuję imbir :). Ale z obserwacji wydaje mi się, że to nie jest jako taka choroba lokomocyjna tylko moja suczka po prostu boi się jeździć. Wczoraj zauważyłam, żę ona zaczyna się ślinić nawet kiedy wsadzi się ją do nie uruchomionego samochodu!!! Czeka mnie trochę pracy z przekonaniem jej, że jazda samochodem jest fajna :). Quote Link to comment Share on other sites Share [quote name='alive']Hej Nugatowa :). Jadąc kilka dni temu w góry po raz kolejny spróbowałam aviomarinu i po raz kolejny kompletnie nic nie dał. Za tydzień znów wyjeżdżamy, więc teraz wypróbuję imbir :). Ale z obserwacji wydaje mi się, że to nie jest jako taka choroba lokomocyjna tylko moja suczka po prostu boi się jeździć. Wczoraj zauważyłam, żę ona zaczyna się ślinić nawet kiedy wsadzi się ją do nie uruchomionego samochodu!!! Czeka mnie trochę pracy z przekonaniem jej, że jazda samochodem jest fajna :).[/quote] Hmmm no to raczej trzeba popracować nad behawiorem moze sprobujcie dać tam jej kocyk szmatke czy cos w tym rodzaju albo ulubioną zabawke niech mala wie ze jej rzeczy tez jezdza i sie nie boja :lol: :cool3: Tak sobie mysle moze na krótkie dystanse zaryzykować i na przykład wyposażyc Chili w ucho podsuszane by sobie gryzła i zapomniala o strachu ale nie wiem jak na to moze zaragować organizm:razz: A więc zyczymy okielznania strachu :) i przyjemności w podrózowaniu a chili nie widzi radości czuszki w trakcie jazdy :)? Quote Link to comment Share on other sites Share A jeszcze mi sie przypomnialo ze w naszym przypadku niezawiodły tabletki PRIMATOUR [IMG] naprawde skuteczne próbowaliście? Quote Link to comment Share on other sites Share Chili w trakcie jazdy nie widzi niczyjego entuzjazmu - ani naszego ani Czuszki :(. Siedzi bidulka u mnie albo u męża na kolanach i cały czas się ślini. Póki co nic jej nie pomaga :(. Wczoraj przed wyjazdem z gór, w trakcie załadowywania samochodu, wrzuciliśmy ją do Czuszki na tylną kanapę i jak ją stamtąd wyciągałam po kilku minutach była już cała zapluta :(. Opracowaliśmy już sposób na łapanie pawi do dużego plastkiowego worka na śmieci ale mimo to trzymamy ją na wielkiej płachcie, na kolanach, bo nie zawsze w porę zlapie się worek... Ona nawet boi się wejść do samochodu. Nie zwraca uwagi na to jak ochoczo Czuszka do niego wskakuje. No nic - będziemy walczyć!!! :p Quote Link to comment Share on other sites Dotychczas nasze rodzinne wyjazdy to były kilkugodzinne wyprawy. Nad Bałtyk, na Podlasie, za zagranicę. Samochodem czy pociągiem, samolotem – wszystko mieliśmy już obcykane. Wszędzie mamy niestety daleko i podróż krótsza niż 8 godzin to rzadkość. Z dwójką dzieci zawsze trzeba to zaplanować: ustalić postoje, zaopatrzyć się w przekąski i atrakcje. Pieluchy, ciuchy na zmianę, poduszki, kocyki … lista jest długa i każdy rodzic dobrze ją zna. Tym razem nasz wypad do Czech to miał być pikuś. Mniej niż 4 godziny, w idealnych warunkach drogowych i pogodowych. A jednak stało się coś, czego się absolutnie nie spodziewaliśmy. Jest to jedna z tych rzeczy, której masz wielką nadzieję nigdy nie doświadczyć. Bo powoduje stres u wszystkich, jest nieprzyjemna i odbiera radość z podróżowania. Choroba lokomocyjna. Walczyłam z nią całe moje dzieciństwo i nawet teraz czuję czasami to nieprzyjemne mulenie w żołądku. Antek przemierzył z nami tysiące kilometrów i najwyraźniej został przez nią oszczędzony. Niestety Nina nie miała tyle szczęścia. Nasza podróż rzeczywiście nie była długa – głównie wygodnymi trasami, choć z krętą końcówką (podczas której i ja musiałam zaczerpnąć świeżego powietrza). W pewnym momencie Nina zaczęła skarżyć się na ból brzucha, ale uznałam, że to ciasno zapięte pasy fotelika i lekko je poluźniłam. Nie pomogło. Z każdym kilometrem stawała się coraz bardziej marudna, nie chciała pić, nawet bajka nie potrafiła przyciągnąć jej uwagi. W końcu niespodziewanie i konkretnie zwróciła śniadanie i słodkie przekąski, które poskubała w podróży. Płacz niesamowity, nasze zaskoczenie, postój i czyszczenie bałaganu mokrymi chusteczkami. Jedynie pocieszenie, że potem wrócił jej humor i ostatnią godzinę, pokonaliśmy bez przygód, nawet jeśli w dużym zniecierpliwieniu. Mój mamuśkowy umysł zaczął mnie oczywiście straszyć, że to być może jakiś wirus i dopiero początek choróbska. Na szczęście zaraz po przybyciu na miejsce, po krótkim spacerze Ninie wróciły apetyt i energia typowej 2-latki. Mogłam odetchnąć z ulgą. Choć do podróży powrotnej zostało nam kilka dni, już przeczesałam Internet w poszukiwaniu sposobów na uniknięcie a przynajmniej złagodzenie nieprzyjemnych dolegliwości. Ja od lat posiłkuje się „Aviomarinem”, ale dziecku w życiu go nie podam. Leki homeopatyczne to już lepsza opcja, ale mi osobiście nigdy nie pomogły i nie bardzo wierzę w ich działanie. Okazuje się jednak, że kiedy mamy już świadomość co do ewentualnych skutków, możemy się do podróży o wiele lepiej przygotować. I zadbać o warunki w jej trakcie. Najważniejsze to: Zjeść lekkie śniadanie. Nie podawać dzieciom nic ciężkiego, słodkiego i pilnować ilości. Nie można przesadzać też w drugą stronę, bo pusty żołądek może tylko pogorszyć samopoczucie. Na podróż przygotować lekkie przekąski. Pieczywo, paluszki, owoce bez skórki, krakersy … Najlepiej ograniczyć jedzenie i picie do minimum. Unikać słodyczy i napojów gazowanych. Zadbać o warunki w aucie. Usunąć wszelkie gadżety zapachowe, które mogą wywoływać nudności. Przewietrzyć przed podróżą i w jej trakcie. W naszym przypadku słońce dosłownie waliło po oczach, co w zimie było dużym zaskoczeniem. Nie zadbaliśmy o żaluzje a promienie ogrzewały nas solidnie a zaduch był wyczuwalny. Teraz będziemy dzieciaki zasłaniać. Odpowiednio ubrać dziecko. Podstawą jest zdjęcie okrycia wierzchniego, czapki i szalika. Ale tak samo ważne jest ubranie dziecka wygodnie (spodnie dresowe, legginsy) i praktycznie, czyli warstwowo. Zawsze można zdjąć jedną warstwę a w razie chłodu, okryć kocykiem. Zaplanować częste, regularne postoje. Dla rozprostowania kości i zaczerpnięcia świeżego powietrza. Zadbać o miejsce małego pasażera. Foteliki samochodowe RWF (montowane tyłem do kierunku jazdy) są najlepsze bo najbezpieczniejsze, ale taka pozycja może powodować złe samopoczucie. Jeśli podróż staje się bardzo uciążliwa, warto pomyśleć o tradycyjnym foteliku. Trzeba pamietać też o dopasowaniu pasów bezpieczeństwa. Muszą być dopasowane, ale nie nadmiernie napięte. Zachęcać dziecko, aby patrzyło przed siebie a nie na boki. Do dzisiaj nie mogę patrzeć na przelatujące przed oczami drzewa i budynki. Jeśli nie mogę patrzeć na wprost, zatrzymuje wzrok na dalekim krajobrazie albo na czubkach drzew. Pomyśleć o zajęciu podczas podróży. Być może u jednych dzieci zadziała oglądanie bajek, słuchanie piosenek, opowiadań, u innych zabawa figurkami, przeglądanie książeczek. Warto odciągać uwagę grami słownymi, historyjkami itp. Wybrać dobrą porę na podróż. Najlepszym rozwiązaniem może być podróż wieczorem. Jest szansa, że dzieci prześpią choćby jej część. Być może dużo da już sama pora – wieczorem jest ciemno i nie widać migających obiektów. Zaopatrzyć się w pomocny zestaw. Dla maluchów herbatka rumiankowa, dla starszaków miętowe, imbirowe lub kwaśne cukierki. Pomóc może również życie gumy miętowej. Zachować spokój i dobrze się nastroić na wyjazd. Nerwy i oczekiwanie najgorszego na pewno nie poprawi atmosfery w aucie. Dlatego ważne jest pozytywne myślenie i nie okazywanie zdenerwowania. Warto też przygotować zestaw awaryjny, czyli torebki, chusteczki, ręcznik, ubranie na zmianę itp. Lepiej mieć i nie wykorzystać niż nie mieć i nerwowo przeszukiwać bagażnik. Zwrócić się o pomoc do lekarza. Kiedy choroba lokomocyjna staje się bardzo uciążliwa, warto zasięgnąć fachowej porady. Lekarz powinien polecić środki farmaceutyczne, być może opaski uciskowe albo zioła. Zakleić pępek przed podróżą. Zaklejenie pępka plastrem (jednym lub dwoma na krzyż) to metoda dość kontrowersyjna. To była pierwsza rada, jaką otrzymałam po feralnym zdarzeniu i wiele osób twierdzi, że w przypadku ich dzieci jest skuteczna. Dlaczego? Zależności między pępkiem a błędnikiem (a to właśnie jego nadmierna stymulacja powoduje objawy choroby lokomocyjnej) nie potwierdzają żadne badania naukowe. Sporo osób uważa, że to jedynie efekt placebo. Inni twierdzą, że zaklejenie pępka powoduje nacisk na nerwy, pobudzające ośrodkowy układ nerwowy. Dla mnie jako mamy istotne są dwie rzeczy: 1. Czy moje dziecko da sobie zakleić pępek? i 2. Czy to w jakimś stopniu pomoże?Jeśli obie odpowiedzi będą twierdzące, to super! Nie wiem, co dokładnie wywoływało u mnie przykre dolegliwości, ale męczyły mnie całe dzieciństwo. Pewnie była to jakaś szalona kombinacja zapachów (benzyny, starych autobusów, duszących aromatów), skręcania, hamowania i przelatujących obrazów. Miałam szczęście, bo wymioty zdarzały mi się rzadko a wiem, że choroba lokomocyjna może wywoływać jeszcze zawroty i ból głowy, senność a nawet omdlenia. Z chorobą lokomocyjną nie da się do końca wygrać. Na szczęście można ją złagodzić i z niej w końcu wyrosnąć, czego życzę Ninie. Póki co mam jeszcze nadzieję, że to był jednorazowy incydent a następna podróż przebiegnie bez „przygód”. (zdjęcie: Mam dwa psiaki i oba bez oporów wskakują do samochodu, czasem same się wręcz tam pchają. Co nie przeszkadza, aby Manu w 90 % przypadków jazdy wymiotował, albo miał przynajmniej wymiotne torsje (czy jak to tam zwać) bez samych wymiotów... :roll: Chinook nie wymiotuje, jeździ bez problemów, czasem tylko wygląda na lekko nieszczęśliwego z powodu zakrętów i wtula się w kąt... Z Manu sytuacja jest taka, gdyż poważnie chorował na jedno ucho (wtedy do nas trafił). Długo je leczyliśmy, uszko pozostało klapnięte i od tej pory ponoć tak wymiotuje. Mamy informacje od poprzednich właścicieli, że poprzednio znosił jazdę bez problemu, a sporo się najeździł... Widać ta choroba jakoś wpłynęła na to. Przez jakis czas dawaliśmy Manu pół tabletki aviomarinu (pomagało w ok. 70%), ale generalnie nie podobał mi się ten pomysł i zaniechaliśmy go. W przypadku podróży planowanej jest przegładzany - wtedy na ogół ma tylko torsje, bez niczego więcej. Jeśli jazda samochodem z nim nie była planowana, to poluję na niego z reklamówką. :D Psy u nas jeżdżą na tylnim siedzeniu, więc mogę go bez problemu dosięgnąć. [Ty pewnie jednak wolisz w bagażniku...? To nie wiem, jak można by to zrobić...] Oprócz tego całe tylne siedzenie mamy wyłożone grubą folią w jednym kawałku. To na wypadek, jeśli nie zdążę z reklamówką... :D Łatwo zmyć. Gruba folia wytrzymuje kilka miesięcy bez zmiany. Kiedy przewozimy jakiegoś ludzia z tyłu :D , to kładziemy na siedzenie dodatkowo kocyk. Tyle Ci mogę powiedzieć z własnych doświadczeń. :P

choroba lokomocyjna u 2 latka forum